Sábado, 7 de novembro Xinzo 11° Garda: FARMACIA OLIVERA CORTIÑAS, C. B.
Historia da Limia

Xinzo romano: o que revelaron as sondaxes da rede de gas (2014-2015)

Resultados da intervención arqueolóxica de 2014-2015 no casco vello de Xinzo: 50 sondaxes, estruturas romanas en San Roque, Santa Mariña e Dous de Maio, un hipocausto, 2.247 pezas e unha cronoloxía temperá.

Intervención
outubro de 2014 – decembro de 2015
Sondaxes
50 sondaxes manuais e control de máis de 3.700 m de gabias
Materiais
2.247 pezas, o 54 % romanas
Cronoloxía romana
finais do século I – século II

Entre outubro de 2014 e decembro de 2015, o equipo de Adro Arqueolóxica S.L., dirixido por Lino Gorgoso López, fixo un control arqueolóxico das obras da rede de gas canalizado no casco vello de Xinzo de Limia: 50 sondaxes manuais e o seguimento de miles de metros de gabias. Os resultados, publicados en Gallaecia (n.º 39, 2026), amplían e matizan o que se sabía do enclave romano da vila [1][2]. Para os achados anteriores véxase Xinzo romano: as estatuas sedentes e a peza de marfil.

O que se sabía antes

O artigo resume os antecedentes: A. Ceán Bermúdez, en 1832, foi o primeiro erudito en destacar a importancia romana de Xinzo; en 1972 apareceron na finca da Regueira ou Cortiñela as dúas estatuas sedentes e un posible traxecto empedrado, e en 1983 unha ara a Reve, ademais dunha ara votiva a Cibeles ou Xuno en solar da rúa Galicia. Entre 1995 e 1996 o Museo Arqueolóxico interveu arredor da Igrexa Vella e confirmou un xacemento habitacional (séculos I–IV) cunha necrópole tardía de tumbas de tégula. Máis tarde Fermín Pérez Losada incluíu Xinzo entre os «aglomerados secundarios» romanos de Galicia, e as intervencións de 2002 a 2008 achegaron novos restos nas rúas da Igrexa, Peto, San Roque, Galicia e Outarelo (hoxe Romero Nieto), con unha taberna dos séculos I–III. Había ademais un miliario de Galerio Valerio Maximiano (293–305) na Cortiñela e outro dedicado a Maximino e Máximo (235–238), desaparecido [1].

As intervencións

  • IT San Roque (16 sondaxes): a partir da quinta, cara ao norte, aparecen as primeiras estruturas romanas: derrubes masivos de tégulas, un lousado de boa calidade (sondaxe 13) e estruturas domésticas coa canalización dun impluvium feita con tégulas decoradas (sondaxe 14), ademais de ata cinco muros de boa mampostería na gabia, signo dun amplo espazo habitacional [1].
  • IT Barrio de Abaixo (19 sondaxes, rúas Galicia, Serra de Queixa, Praza do Padrón e Alto do Furriolo): poucos restos romanos, salvo preto do casco vello e na praza do Polígono O Pombal, onde apareceu un muro romano con terra sigillata hispánica. Na Praza do Padrón saíron un pozo circular, pavimentos de chapacuña e lousas e un caleiro, de época moderna e contemporánea [1].
  • IT Peto–Santa Mariña (12 sondaxes): a máis fértil. Arredor da Igrexa Vella apareceron depósitos de queimado, pavimentos de arxila rubefactada e muros de factura romana, algúns como cimentación das casas do adro. A sondaxe 9 achou varias pilae de opus latericium dun hipocausto que continuaba cara ao interior dunha vivenda [1].
  • IT Dous de Maio (3 sondaxes): un derrubo in situ do teito de tégula dunha estrutura, que amosa que o xacemento chega ata os lindes do casco vello polo leste e supera calquera aproximación anterior [1].

Noutros sectores (Toural, Polígono, Ensanche e Carretera de Castilla) só se achou material romano rodado en recheos; o Toural, aproveitado como feira de gando, deu pavimentos de arxila e moedas do século XIX [1].

Os materiais

Recuperáronse 2.247 pezas, moi fragmentadas: o 54 % romanas, e por materiais un 96 % de cerámica, un 3 % de metais e un 1 % de vidros. Entre a cerámica romana, a común representa o 69 % e os pratos de engobe vermello o 11 %. A terra sigillata (207 fragmentos, o 17 %) é case toda hispánica (96 %) e procede do alfar de Tricio (A Rioxa): un selo no interior dunha copa TSH 27 le «MAT», probablemente de Matritiensis, do obradoiro de Prado Alto. As formas dominantes son a cunca TSH 37 (31 %), o prato TSH 15/17 (25 %), o TSH 4 con burilado (15 %, proporción pouco habitual no noroeste) e o TSH 27 (11 %). Tamén hai paredes finas do «tipo Melgar», cerámica pintada bracarense, lucernas, 16 vidros (con un fragmento polícromo que podería ser unha cunca millefiori ou unha conta) e metais como un pé de bronce dunha estatuíña [1].

Dos tempos posteriores destacan 21 individuos de cerámica de «borde en pestana» (séculos XII–XV), louza moderna de Niñodaguia, Gundibós, Tioira e Lobios, louza fina de Sargadelos e moedas como os 8 maravedís de Fernando VII (1823) e dúas «perras gordas» de 1868–1872 sobre o pavimento da vella feira do Toural. Chaman a atención unha pequena campá de bronce e un axóuxere de Pantalla na Praza do Padrón, que os autores consideran quizais o elemento deste tipo máis antigo coñecido, e unha cruz de Caravaca de bronce na rúa San Roque [1]. Véxase Anatomía da Pantalla.

As conclusións

Os autores sosteñen que os materiais encádranse de xeito nítido nunha cronoloxía temperá, desde as décadas finais do século I ata o II, con pouco material baixoimperial (séculos III–IV) ou tardorromano, e recoñecen que isto discrepa das cronoloxías amplas propostas para a Igrexa Vella. Pensan que o tamaño e a función de Xinzo foron moito maiores do que dicía Pérez Losada («núcleo de pequeno tamaño e configuración claramente viaria»), que a estrutura non seguía unha trama de «espiña de peixe» e que o entorno da Igrexa Vella, algo máis elevado, formaría o núcleo orixinal, de onde o asentamento medraría en todas as direccións. Detectan ademais espazos residenciais diferenciados (máis luxo na rúa Santa Mariña ca na de San Roque) e propoñen ampliar o entorno protexido, sobre todo na rúa Dous de Maio. Lamentan que as obras de condución de auga desde os anos sesenta destruísen boa parte dos restos [1].

Os datos sobre a lonxitude controlada das gabias varían dentro do propio artigo (3.738 m na introdución e 3.878 m nas conclusións, dun total de 14.489 m de obra). O texto non resolve se Xinzo ou A Cidá foi o Forum Limicorum, pero reforza o argumento de Xinzo; véxase O Monte do Viso e A Cidá e Os límicos e a romanización [1].

Ligazóns

Fontes

  1. Gorgoso López, Lino; Méndez Santiago, Paula; Tembra Piñeiro, Ana I.; Acuña Piñeiro, Ángel: «Novas achegas ó enclave romano de Xinzo de Limia», Gallaecia, 39 (2026). https://doi.org/10.15304/gall.39.6721
  2. Novas achegas ó enclave romano de Xinzo de Limia (Dialnet, rexistro e PDF). https://dialnet.unirioja.es/servlet/articulo?codigo=10855830
PNFPB Install PWA using share icon

For IOS and IPAD browsers, Install PWA using add to home screen in ios safari browser or add to dock option in macos safari browser