Sábado, 7 de novembro Xinzo 11° Garda: FARMACIA OLIVERA CORTIÑAS, C. B.
Historia da Limia

Os límicos nas inscricións romanas: a tésera gladiatoria de Celer e Corellius Limicus

Dúas pezas epigráficas fóra da Limia que citan un «límico»: a tésera gladiatoria de bronce de Niebla (Huelva), do século I, e a lápida de Corellius Limicus en Complutum, de finais do século II.

Peza principal
Tésera gladiatoria de bronce (Museo Arqueolóxico Nacional, inv. 37.810)
Orixe do achado
Niebla (Huelva), 1867
Cronoloxía
século I d. C.
Segunda peza
lápida de Corellius Limicus, Complutum, finais do século II

A palabra Limicus, «límico», aparece en inscricións latinas moi lonxe da Limia. Dúas delas, recollidas pola web comarcal xinzodelimia.eu na súa sección «Civitas Limicorum», interesan porque mostran individuos que levan o nome do pobo dos Limici, o da civitas Limicorum do Conventus Bracaraugustano, e que viviron ou viaxaron polo resto de Hispania [1][2].

A tésera gladiatoria de Niebla

Aparecen na web a peza e a súa ficha: unha tésera (lámina de bronce cuadrangular, de 17 cm de longo e 4,3 de ancho, con catro buratos nos ángulos e unha asa) atopada en 1867 á beira do río Tinto, entre Niebla e Moguer (Huelva), e hoxe conservada no Museo Arqueolóxico Nacional co número de inventario 37.810; a ficha dálle data do século I. O campo epigráfico ten catro liñas, rodeadas dunha liña incisa, e as letras están punteadas [1].

O texto di:

CELER ERBVTI F(ilius) LIMICVS / BOREA CANTI(filio) BEDONIE(n)SI / MVNERIS TES(s)ERA(m) DEDIT / AN(n)O M(arco) LICINIO CO(n)S(ule)

A tradución que recolle a web, atribuída ao profesor J. González, é: «Celer, fillo de Erbutio, natural da cidade dos Límicos, deu esta tessera gladiatoria a Borea, fillo de Cantio, natural de Bedunia, no ano do consulado de Marco Licinio» [1]. Segundo a ficha do Museo, Celer sería un organizador de xogos (munus) e Borea un gladiador natural de Baedunia, preto da Bañeza (León). A peza debeu estar colgada dun muro de casa, vertical ou horizontal, como lembranza daqueles xogos; a función exacta non se coñece [1].

Discrepancia na data. A propia web ofrece dúas datacións incompatibles: a ficha do Museo suxire «posiblemente o ano 64», mentres que unha nota de departamento de Historia Antiga relaciona o cónsul Marco Licinio Craso coa data do 27 d. C. A tradución e a lectura foron interpretadas de maneiras diferentes, como recoñece a fonte [1]. Non hai aquí datos para decidir entre ambas.

Que di sobre a Limia. A web comarcal interpreta que Celer é natural da civitas Limicorum, e a sección que a acolle identifica esa civitas coa Xinzo romana. Esa localización é discutida na historiografía: unha parte dos investigadores situaba o Forum Limicorum en Nocelo da Pena e outra en Xinzo. O que a tésera proba, en calquera caso, é que no século I un varón se presentaba como «límico» a centos de quilómetros, no sur de Hispania, e que formaba parte do mundo dos xogos públicos [1]. Véxase A Civitas Limicorum.

Corellius Limicus en Complutum

A segunda inscrición, atopada en Complutum (a actual Alcalá de Henares), é unha lápida funeraria cuxo texto di: D(is) M(anibus) / CORELLI SATVRNINI / ANN(orum) XXX / CORELL[i]VS LIMICVS / FRATRI PIISIMO / S(it) T(ibi) T(erra) L(evis), é dicir, «aos deuses Manes; de Corellius Saturninus, de trinta anos; Corellius Limicus ao seu irmán queridísimo; que a terra che sexa leve» [1]. O estudo de Julián Hurtado Aguña sobre os movementos de poboación no norte do Conventus Carthaginensis considera que o cognomen Limicus pode remitir á civitas Limicorum e data a lápida a finais do século II d. C. O nome do falecido aparece tamén nunha inscrición de Las Cuevas (Soria) [1].

Que ensinan estas pezas

Aínda que non son achados da Limia, as dúas inscricións serven de apoio á idea de que o etnónimo Limici tiña presenza en Hispania romana e que persoas orixinarias do territorio se desprazaban por razóns de traballo, comercio ou milicia. É un contexto útil para a Festa do Esquecemento, que recrea o paso do río Lethes polas lexións romanas, e para a historia da propia Civitas Limicorum [1][2].

O Monte do Viso: minas e epígrafes

Na propia Limia, o Monte do Viso (Nocelo da Pena, Sarreaus) concentra, en menos de catro quilómetros cadrados, catro grupos de minas de estaño e dous regatos que servían de lavadoiros (o Roupeiro e o Regueiro do Lobo). Unha nova lectura dunha ara atribúea a Ulpius, liberto imperial e procurador de metais (século II), e no Viso apareceron nove epígrafes, entre eles un a Nabia e un a Xúpiter, segundo García Valdeiras en Minius IX [3]. Esta actividade mineira axuda a explicar a presenza romana no territorio.

Preguntas frecuentes

Ligazóns

Fontes

  1. «Civitas Limicorum», xinzodelimia.eu (arquivo web), sección de inscricións romanas, con ficha do Museo Arqueolóxico Nacional e cita de J. González, Corpus de Inscripciones latinas de Andalucía, Huelva, vol. I, 1989, e Hispania Epigraphica 2, 1990, n.º 428; e de Julián Hurtado Aguña (USAL). http://www.xinzodelimia.eu:80/civitas_limicorum.htm
  2. Copia en Wayback da mesma páxina. https://wayback-xinzodelimia.xinzodelimia.com/civitas_limicorum.htm
  3. García Valdeiras, Minius IX, citado nas notas internas de investigación do proxecto (a URL orixinal non se conserva).
PNFPB Install PWA using share icon

For IOS and IPAD browsers, Install PWA using add to home screen in ios safari browser or add to dock option in macos safari browser