Persoeiro

Antonio Gelpi Asorey, médico republicano fusilado en 1941

Antonio Gelpi Asorey (Cambados, 1903 – Guadalajara, 1941), de familia radicada en Xinzo de Limia, foi médico e presidente do Colexio de Médicos de Guadalajara durante a guerra; condenado a morte, foi fusilado o 17 de xuño de 1941.

Nacemento: Cambados, 22 de marzo de 1903
Morte: Guadalajara, 17 de xuño de 1941 (fusilado)
Profesión: médico, inspector de sanidade
Ligazón coa Limia: familia dos Almacenes Asorey, na Praza Maior de Xinzo

Antonio Gelpi Asorey naceu en Cambados o 22 de marzo de 1903 e foi fusilado no cemiterio de Guadalajara o 17 de xuño de 1941, aos 38 anos. Non naceu na Limia, pero a súa familia —a viúva Blanca Asorey e os seus doce fillos— instalouse en Xinzo de Limia cara aos anos trinta para facerse cargo da casa e o almacén de ultramarinos da Praza Maior, que durante case todo o século XX foron os coñecidos Almacenes Asorey de alimentación e bebidas ^[1].

Formación e carreira

Licenciouse en Medicina en Santiago de Compostela (título expedido o 1 de xaneiro de 1929). Estudante, militou na Federación de Estudantes Católicos, un compromiso cristián que, segundo Cerredelo, o levou a un alto compromiso social. Foi inspector de sanidade por oposición en 1929, médico forense interino en Guadalajara (novembro de 1936), tenente médico do Corpo de Seguridade (1937), capitán médico do 28 Grupo de Asalto (1938) e presidente do Colexio de Médicos de Guadalajara desde outubro de 1936 ata a súa disolución en febreiro de 1938 ^[1]. En política, foi presidente do Sindicato Provincial Metalúrxico da UXT en Guadalajara e militante de Esquerda Republicana ^[1].

Guerra e condena

Un dos seus irmáns combateu no bando republicano e outros dous no bando nacional «por razóns de xeografía», segundo o texto ^[1]. Foi detido en Madrid o 11 de maio de 1939 e levado á prisión de Santa Engracia, trasladado á prisión central de Guadalajara en febreiro de 1940 e xulgado o 9 de maio de 1940 por un consello de guerra (procedemento sumarísimo n.º 1384-39) que o condenou a morte por adhesión á rebelión. Foi fusilado o 17 de xuño de 1941. Na súa última carta á nai, desde a prisión, escribiu «Soy inocente madre» (cita) ^[1].