A figura de Paquita, o personaxe máis antigo e simbólico do entroido de Seixalbo, ten as súas raíces na tradición oral, remontándose a máis dun século. Aínda que non hai documentación escrita anterior a mediados do século XX, segundo explica Juan Cid, veciño de Seixalbo e «entroideiro maior», Paquita forma parte dunha parella de bonecos xunto a Nicanor, que simbolizan a protesta popular. Estímase que estas efixies teñen uns 150 anos e xurdiron coa chegada de emigrantes de Xinzo, Verín e Laza a Seixalbo, conformando a identidade da parroquia.
Durante a Guerra Civil, as figuras foron ocultadas para protexelas da destrución. En 1952, Paquita foi atopada nunha vivenda do casco antigo de Seixalbo, escondida nun oco dun muro. Nicanor non apareceu, polo que posteriormente foi reconstruído. Aínda que a orixe do nome Paquita é descoñecida, a comunidade recoñeceuna como os bonecos tradicionais do entroido. As figuras orixinais participaron nos festexos ata o ano 2010, cando se retiraron para a súa preservación, seguindo os principios de «sentimento, diversión e respecto» que definen o entroido segundo Juan Cid. Dende entón, úsanse réplicas para as celebracións.
O afecto dos veciños por Paquita e Nicanor está ligado á memoria colectiva de Seixalbo, representando reivindicacións da comunidade. Actualmente, as figuras orixinais consérvanse no local social da asociación veciñal. Durante o entroido, as réplicas son expostas na praza e integradas na paisaxe urbana a través de murais e outros elementos, servindo como un símbolo que conecta o presente festivo coa historia e identidade de Seixalbo.
