O Entroido de Xinzo-Teixugueiras, dúas aldeas de Cartelle unidas pola xeografía, a estrada e a súa tradición carnavalesca, xira arredor do meco, que este ano representa a Milei Santi M. Amil.
O luns de entroido, os veciños elaboran o meco cun tronco recentemente cortado no monte, merendan sardiñas enriba del e bautizano con viño.
Os mozos de Xinzo e As Teixugueiras participan na festa desde o domingo ata o martes de entroido, aínda que nos días previos poidan ir bailar a outros entroidos máis modernos en Ourense ou Xinzo de Limia. A festa é anárquica, improvisada, unha vivencia comunitaria que reforza a identidade local. O domingo pola noite, reúnense para elaborar o testamento do meco, onde comentan os acontecementos do ano e elixen o nome para o boneco. En anos anteriores, chamaronlle Trump, Hugo Chávez, Emérito ou Puigdemont, con variantes humorísticas dos nomes reais. Este ano, a elección foi Milei.
O luns, a cita é no monte de A Picoña. Alí cortan un piñeiro para o meco, utilizando unha motoserra. A máquina, segundo explica Mariluz González, unha das impulsoras da festa, tamén lles deu a idea para relacionar o meco deste ano co presidente arxentino. Os mozos e os veciños participan en todo o proceso: cortan o tronco (que terá unha rama prominente a modo de falo) e dálle forma no Outeiro da Choza.
Os veciños van disfrazados con cousas sinxelas (perucas, sombreiros, roupa colorida) e o meco créase entre cancións populares e o acompañamento da banda de gaitas. Unha vez labrado, merendan enriba del con pan, sardiñas en lata e viño. As latas úsanse para adornar o meco, creando as orellas. Marisol, outra veciña, conta que esa mesma mañá foron a comprar unha bandeira arxentina para adornar o meco Milei.
Antes de chegar á praza, a media tarde, o meco recibe as primeiras patadas e vai rodando. Nunha poza da fonte báñano sen contemplacións, antes do bautismo. O Tiñote, padriño do meco hai uns vinte anos, bautízalle con viño, chamándolle Pilei (por Milei). Volven tiralo á fonte e súbeno ao pobo, onde o atan ao peto de ánimas. Non dura moito alí. Os nenos encárganse de escondelo, e a mañá do martes a festa comeza buscando o meco. A noite transcorre cenando xuntos e visitando as bodegas veciñais, “ata que o corpo aguante”, di Mariluz. A ducia de mozos do pobo non faltan á festa, aínda que durante o ano estean fóra, e traen amigos.
Ao mediodía do martes celébrase a carreira do meco, a golpes co carro, subindo polo Cótaro e baixando pola Barreira. A tradición di que se basea na paliza que recibiu un cobrador de impostos, cansos os veciños dos seus abusos. As Teixugueiras conserva o seu entroido singular como unha festa comunitaria sinxela e divertida. Reciben ben os visitantes, pero non desexan que sexa multitudinario.
