Álvaro de Oca y Zúñiga, de Celme a virrei de Navarra

Álvaro de Oca y Zúñiga naceu en Celme (Rairiz de Veiga) no século XVI e morreu en Pamplona o 8 de xaneiro de 1638. Foi catedrático da Universidade de Salamanca, deán de Zamora, corregidor de Villena-Chinchilla, oidor das Chancillerías de Granada e Valladolid, regente do Consello Real de Navarra, virrei interino de Navarra, oidor do Consello de Ordes e conselleiro do Consello Real de Castela, e superintendente de xustiza militar en Flandres. Foi cabaleiro da Orde de Santiago ^[1].

Carreira

Foi colexial de San Bartolomé e chegou a catedrático de Víspera de Cánones en Salamanca. Ordenado clérigo, foi deán de Zamora. Despois foi corregidor de Villena-Chinchilla e, en 1629, oidor da Chancillería de Granada, ata que o 21 de abril de 1631 foi apartado do posto a causa dun conflito coa Inquisición. De alí pasou á Chancillería de Valladolid e logo a Navarra como regente do Consello Real ^[1].

Navarra

Foi nomeado regente o 19 de xuño de 1633 e o reino recibiuno moi ben: cumpriu todas as exixencias que as Cortes lle formularon ao monarca, ao conde duque de Olivares e ao conde de Castrillo, polo que lle enviaron cartas de agradecemento en xullo de 1633. En 1635 foi elixido cabaleiro da Orde de Santiago ^[1].

Foi virrei interino desde a morte de Luis Bravo de Acuña (7 de xaneiro de 1634) ata a chegada do marqués de Valparaíso (1 de maio do mesmo ano). Durante a interinidade houbo queixas pola súa tardanza en resolver as peticións do reino nas Cortes e tivo serias discrepancias coa virreina viúva sobre o goberno de Navarra; en 1636 foi consultor do virrei nas Cortes ^[1]. Tamén foi un dos implicados na excomuñón ditada en 1636 polo bispo contra o virrei, o regente e varios conselleiros e alcaldes de Corte, que protestaran porque o bispo fora incensado antes que as autoridades civís nas vésperas do Corpus. Mostrou sempre moito interese polas cuestións de cerimonial ^[1].

Últimos anos

O 29 de maio de 1636 concedéronlle 1.000 ducados de axuda polos gastos de instalarse en Pamplona; en novembro, ao ascender ao Consello de Ordes, recibiu outros 500 ducados para o traslado. Pouco despois, o 18 de novembro de 1637, pasou a conselleiro de Castela, onde tratou temas moi variados. Enfermou gravemente, saíu da Corte, volveu a Pamplona e morreu alí, onde foi enterrado con toda solemnidade ^[1].