Rosa Trujillo, psicóloga e escritora residente na comarca da Limia desde hai sete anos, relata a angustia vivida tras contactar con diversas amizades en Venezuela tras os fortes terremotos que sacudiron o país.
Trujillo, que traballou durante décadas con comunidades indíxenas no estado de Zulia, mantén unha estreita conexión co país caribeño. Tras ter noticia dos tremores, logrou falar con máis dunha ducia de persoas, confirmando que, a pesar do medo e a destrución, todas elas atópanse a salvo.
Situación de emerxencia e solidariedade
Os relatos recibidos pola escritora describen escenas de moita tensión nas zonas máis afectadas de Caracas:
- El Paraíso: Amizades de Trujillo narraron como tiveron que abandonar as súas vivendas ao sufrir estas graves rachaduras, sendo acollidas por outras persoas da contorna.
- La Candelaria: O testemuño de Hildemara, unha das afectadas, reflicte a crueza dos feitos ao relatar como tiveron que fuxir de casa descalzos e sen ningunha pertenza.
- Panteón Nacional: Outro coñecido de Rosa viuse sorprendido polo sismo durante a celebración da Batalla de Carabobo, onde o pánico se apoderou da multitude ante os danos estruturais que sufriu o propio edificio histórico.
Impacto e impotencia ante a catástrofe
Rosa explica que a experiencia foi devastadora, con testemuñas que describen «edificios derruídos» e fachadas colapsadas. A psicóloga confesa sentirse impotente dende a distancia e reflexiona sobre o desexo de querer estar alí para axudar directamente aos afectados.
Ademais da dureza dos dous sismos principais, a preocupación entre a poboación mantense debido ás sucesivas réplicas e aos avisos emitidos polas autoridades sobre a posibilidade de tsunamis. Ante esta situación, Trujillo subliña a importancia da solidariedade colectiva: «O primeiro é acougar as angustias, axudarse uns aos outros e protexerse para comezar a recuperarse».
