29 de xaneiro de 2026
A marca de aceites Abril presentou a súa terceira iniciativa consecutiva dedicada ao entroido galego, declarado Ben de Interese Cultural. Nesta campaña, a empresa destaca manifestacións como o entroido de Oza (Carballo) e os seus personaxes: o varredoiro, o ghalán e o choqueiro.
Abril describe esta iniciativa como «cultura viva» e un esforzo por preservar «aquilo que nos define», traducido nunha campaña gráfica que abarca diversos medios. A marca sinala a Oza como un exemplo de recuperación etnográfica, impulsada pola labor da Escola do Alprende. Subliñan que vai máis alá dos traxes tradicionais, representando un xeito de festa espontáneo, satírico e participativo, que define a identidade da zona.
Ademais de Oza, a campaña de Abril tamén pon o foco noutros entroidos galegos: o Entroido Ribeirao (Lugo), o de Augasantas (Pontevedra), o de Xinzo de Limia, Sarreaus e Sande (na provincia de Ourense), cada un cos seus personaxes singulares.
A compañía explica que o concepto creativo, desenvolvido internamente, «pon de novo en valor o patrimonio inmaterial de Galicia e o esforzo, moitas veces anónimo e desinteresado, de asociacións culturais, agrupacións e veciños como figuras clave e verdadeiros artífices do mantemento, xeración a xeración, das nosas tradicións».
No caso da Escola do Alprende, cifran nunhas 60 persoas traballando dende 2016 na recuperación da esencia do entroido da zona de Oza.
Os personaxes do Entroido de Oza
Segundo Ramón Varela, edil en Carballo, a xerarquía da festa de Oza está encabezada polo ghalán, que se atavía de branco con cintas de cores e representa os estamentos altos, recibindo a pleitesía simulada do resto dos participantes.
En contraposición á pulcritude do ghalán, o entroido de Oza conta con figuras máis irreverentes e populares: o choqueiro e o varredoiro.
O choqueiro, cuberto con follas de millo, encarna o «pesado» da festa, cuxa función é «trolear», provocando aos veciños con toxos, retamas e lanzando fariña ou borralla.
Pola súa banda, o varredoiro representa a estética da pobreza. Viste ropas vellas e leva o rostro tiznado coa borralla dos fornos de pan. Este personaxe mudo percorre as casas pedindo limosnas ou alimentos como filloas ou rosquillas, establecendo un xogo de identidade cos veciños, quen deben adiviñar quen se atopa tras o disfrace analizando os seus xestos e forma de camiñar.
