16 feb 2025 . Actualizado ás 22:53 h.
A vila viviu un gran preámbulo da festa principal, con centos de persoas –tanto xogadores como público– ataviadas ao estilo do século pasado.
O xogo de lanzar vasillas ou cántaros encheu a Praza Maior de Xinzo no Domingo Oleiro, cun gran círculo rodeando o meco que, desde o sábado, penduraba no alto do epicentro do Entroido Limiá. Xa antes das cinco da tarde, hora fixada para o inicio do xogo, na vila víase multitude de persoas, a maioría ataviadas con roupas de época, tanto xoves como persoas de mediana idade ou maiores, pois pretendíase revivir o ambiente das festas de principios e mediados do século pasado. Vestidos de labregos, clérigos, militares ou con traxes típicos galegos, tanto a maioría do público espectador como todos os participantes no xogo de lanzar as ollas gardaron a etiqueta do vestuario.
Pasadas as cinco da tarde, chegou o carro cargado de vasillas, unha banda de gaiteros e comezou a organizarse o xogo, que este ano se fixo por rondas de quince minutos, aproximadamente, para cada grupo de participantes. Pola tarde saíu o sol, pero o chan da Praza Maior aínda estaba mollado polas chuvias previas e iso deu algún susto en forma de resbalón.
Cando os cántaros comezaron a voar, comezou o disfrute dos xogadores —que debían estar algo en forma e moi atentos tanto á hora de lanzar como de recibir— e dos espectadores, pois o xogo ten unha parte estética e visual, ademais de lúdica. Algunhas das primeiras olas caeron, pero, pouco a pouco, os xogadores foron quentando, lanzándoas máis altas e con parábola, e atrevéndose a virguerías como xogar con dúas olas á vez ata que chocaban e rompían no aire. Algunhas das vasillas levaban auga, polo que o voo e posterior fractura derivaban nun remollo; outras levaban fariña, polo que algúns xogadores e tamén espectadores acabaron tingidos de branco. Outra, que non se tiraba, tiña un burato do que saía viño para ofrecer aos participantes.
O xogo continuou na praza ata romper todas as olas. Nas rúas dos arredores, no casco vello, había tamén festa, con máis xogos tradicionais, como a corda, e bailes ao son da gaita, cos asistentes metidos nos seus personaxes do século pasado. Xinzo viviu un bo preámbulo do Entroido, conxugando tradición, festa e o humor típico do seu Entroido, como o dun grupo de obreiros cunha polea artesá da que penduraba unha gran pedra. «¿Qué vos parece para humanizar a rúa?», preguntaban aos transeúntes.
Archivado en: Xinzo de Limia, Entroido, Música, Carnaval
