Rosángela Valdés, quen se considera «ourensana de adopción», tivo que enfrontar o cancro na súa infancia, unha experiencia que lle roubou a inocencia da adolescencia. Diagnosticada con 12 anos en 2009, a súa viaxe comezou tras sentir dores de costas e cadeira en Santiago de Compostela.

Unhas análises rutineiras descompensadas levaron á súa pediatra a enviala a un oncólogo, quen detectou un «desaxuste na medula». Ao día seguinte, Rosángela foi ingresada. O seu primeiro pensamento foi: «Preguntei se ía morrer».

O seu diagnóstico presentaba un 97% da medula afectada, o que obrigou a iniciar quimioterapia por vía venosa de forma inmediata, sen tempo para cirurxía. Comezou así unha longa e dura relación cos hospitais, con dúas intensas anos de quimioterapias semanais, defensas baixas e un estrito control de visitas para evitar contaxios. Estas datas estiveron marcadas por celebracións como o Nadal, Fin de Ano e Reis pasadas no hospital, dedicando o tempo a ler e xogar soa.

O peor momento e a perda dunha amiga

Un episodio crítico occurred durante unha breve volta a casa. Unha salchicha e o lametón dun can introduciron bacterias no seu corpo, provocando úlceras severas na boca e esófago, o que a obrigou a ser alimentada por sonda nasogástrica. Chegou a dicirlle á súa nai: «Non quero estar aquí. Ou sexa, non quero estar aquí no mundo, queríame morrer».

O seu peor día, non obstante, estivo marcado pola perda dunha amiga. Rosángela, quen vendía pulseras elaboradas por ela mesma para financiar o seu soño de ir a Disneyland, foi alí cunha amiga de Ourense chamada Alejandra, quen padecía leucemia mieloide. A pesar dun transplante de medula ósea compatible ao 100% coa súa irmá, o corpo de Alejandra rexeitou o transplante. Faleceu aos 15 anos, deixando a Rosángela en shock e obrigándoa a enfrontar a crúa realidade de que a enfermidade «realmente pode matarte».

O impacto psicolóxico e a aceptación

A perda de pelo, consecuencia do tratamento, foi un duro golpe psicolóxico para a nena, quen se viu a si mesma sen recoñecerse e sentindo que «todo o mundo me miraba porque non tiña pelo». Tras chorar moito e compararse cos demais nunha etapa onde comezaban a gustarlle os rapaces, logrou mudar a súa actitude cara a unha máis positiva.

Tras entradas e saídas do Hospital Clínico de Santiago de Compostela, o seu «sitio seguro», chegou a botar de menos o hospital tras a súa alta definitiva en 2019, despois de 10 anos de loita.

Secuelas, unha nova perspectiva e consello final

Agora, Rosángela vive en Rairiz de Veiga (A Limia, Ourense). Aínda que libre da enfermidade, sofre secuelas como dores de costas e pernas. Considera a súa nai unha «supervivente» á par dela, ou incluso por riba, xa que a súa nai «sufriuno e superouno comigo».

Graduada en Podoloxía, dedícase agora ao que lle fai feliz. O seu consello para calquera persoa é que «ningún problema na vida dos que nos preocupan no día a día é tan importante» e que aprendamos que «se alguén vai estar contigo toda a túa vida es ti. O mellor que unha pode facer é loitar por si mesma».