O autor reflexiona sobre a perda recente do seu pai e a coincidencia de mirar fotos da súa voda en Parada de Outeiro (Vilar de Santos), onde se decata de que hai máis falecidos que vivos. Menciona a persoas queridas da Limia, como Juan Manuel Tejada, Saturia e o Pucho, este último cunha anécdota sobre a súa promesa de asistir á voda da filla do autor. Tamén recorda amigos de Ourense e do Deza, e incluso o seu can, falecidos durante o ano. A pesar da dor, o ton do escrito invita á serenidade e á reflexión.

A xente boa, a maioría silenciosa

O autor defende que a inmensa maioría das persoas son boas, aínda que sexan as malas noticias as que adoitan ter máis presenza nos medios. Destaca que a xente común, que traballa para mellorar a vida dos seus, que se emociona con acontecementos sinxelos, é a que conforma a maioría, e a súa ausencia non adoita ser noticia.

A obriga de lembrar e transmitir

Subliña que os que quedamos temos a obriga de lembrar aos que marcharon, non só con dor, senón tamén agradecendo o tempo que puideron gozar deles. Fai fincapé na importancia da tradición oral galega para transmitir as historias e anécdotas dos devanceiros ás novas xeracións. Este acto de contar «de boca de nai ou pai a orella de fillo ou filla» mantén viva a cultura, a forma de ser, o amor polos antepasados, a retranca e a homenaxe aos que xa non están. Mentres se fale deles, seguirán vivos e servirán como «bebedizo curador» para quen ten a responsabilidade de transmitir esa memoria.