O artigo de Rafael Laso Lorenzo reflexiona sobre a omnipresencia dos retrasos na sociedade actual, comparándoos coa propia experiencia persoal e cun feito histórico notable.
Retrasos Persoais e o Fenómeno Social
O autor comeza expresando a súa aversión á impuntualidade, considerando inaceptables retrasos superiores aos poucos minutos acordados, especialmente na era da comunicación móbil. Sinala casos próximos de persoas con un patrón de retraso crónico, mesmo chegando a unha hora tarde, o que lle levou a deixar de agardar por eles. A pesar de ser consciente do seu desexo de ser puntual, un coñecido chegou a xustificar o seu comportamento como un «nacer cunha hora de retraso», unha afirmación que, aínda que humorística, reflicte unha crenza arraigada.
O Retraso en Galiza
Laso Lorenzo destaca que os retrasos non son exclusivos do ámbito persoal, senón un trazo presente en múltiples aspectos da vida en Galiza e en España. Menciona exemplos como obras públicas que exceden os prazos previstos, a lentitude na concesión de axudas sociais e o adiamento na aprobación de leis. Un caso especialmente relevante é o dos retrasos nos trens, ilustrado cunha experiencia persoal de viaxe en AVE con dúas horas de atraso dende Ourense a Madrid, unha situación que xa non sorprende.
O Caso do Paquete Postal de 1964
O punto culminante do artigo é a noticia atopada no xornal La Voz de Galicia do 7 de febreiro de 1964: «Un paquete postal tardó tres años en llegar de Barcelona a Orense». A noticia, orixinada pola axencia Cifra, detalla que un paquete facturado no Brasil, rexistrado en Barcelona o 2 de xaneiro de 1961, chegou a Ginzo de Limia (Ourense) o 4 de febreiro de 1964, é dicir, tres anos e un mes despois da súa entrada en Barcelona. Aclaraba que as direccións de remitente e destinatario estaban perfectamente legibles.
Reflexión sobre o Tempo e a Tradición
O autor especula sobre o contido do paquete, desexando que non fose perecedoiro. O feito de que a noticia non se publicase ata tres días despois da entrega do paquete (o 7 de febreiro) é visto como unha mostra de tempos pasados, onde un retraso de tres días na publicación era impensable hoxe. Esta anécdota tráelle á memoria a voda dos seus pais, que tivo lugar o día seguinte á publicación da noticia. Lembra a tradición do noivo agardando pola noiva diante do altar, quen «sempre chega cun pouco de retraso», e especula sobre se un retraso tan considerable como o do paquete postal podería ter evitado a súa propia existencia.
Fonte: www.dendealimia.com
